با يك دنيا مهربوني ، قلبهاي آسموني ، همه نامه هاي بسته

 همه گلهاي نو رسته ، همه دلهاي شكسته

 با دو دست پُر عطوفت ، بايك آسمون ستاره

 بايك دنيا از صداقت ، دوتا دل براي بودن

يك قلم واسه نوشتن ، يك كتاب براي خوندن

 بايك صد ترانه آواز ، با يك دنيا پُر از احساس

 توي يك غروب پائيز ، روي صحنه ي دل انگيز

 مي زنم زانو به راهت ، گم مي شم توي نگاهت .

 مي كشم اين قلمم رو روي كاغذاي بي جون

 تابگم كي هستي ، تابگم واسه دل بيمار تويي علاج و تويي درمان .

نوشته شده در چهارشنبه 1385/01/16ساعت 22:2 توسط شکوفه آزادگان| |