دلشده

گریه های خنده دار

lovesicke — Mon, 21 Dec 2009 21:37:18 GMT

باسلام گرم تو ، عزيز دل

دامنم ز اشك شوق ، پر مليله شد

گريه ام به خنده آميخته شد

اشكهاي ناتمام من ريخته شد

با صداي مهربان تو ، دوباره باز

موج بي قرار دل به ساحلش رسيده شد

بس شب سياه نشسته ام به انتظار

باصداي تو پرده هاي شب دريده شد

بعد از اينم از فراق ، پيش از اينم اشتياق

گريه هاي خنده دار ، خنده هاي گريه وار

باز با صداي مهربان تو

قلب من به اين جنون كشيده شد

دخیل

lovesicke — Fri, 04 Dec 2009 08:24:18 GMT

باز هم التهاب لحظه ها

باز هم عشقم به روي صحنه ها

باز مي آيي و من

مثل آتش ناشكيب

مي گدازم در نگاه گرم تو

واي بر من كه مي سوزم در آن

طرح زيباي گل لبخند تو

باز هم التهاب ديدنت

گُر گرفته در تمام دفترم

اين كه مي خواني عزيزم شعر نيست

واژه هاي سوخته در دفتر است

بازهم صدها نگاه پُر دخيل

مي كُنم بر چشم سبز روشنت

نام من بر لبت جای گرفت

lovesicke — Fri, 13 Nov 2009 18:39:45 GMT

پنجره شاد شد و

روح پرواز گرفت

مرغك كوچك دل

ناي آواز گرفت

بر تب گونه ي من

اشك سيلاب گرفت

لحظه اي كه نام من

برلبت جاي گرفت

مرگ پایان کبوتر نیست

lovesicke — Sat, 07 Nov 2009 18:34:18 GMT

استاد گرانقد نورالدین فریور به دیار باقی شتافت

نبودی

lovesicke — Wed, 28 Oct 2009 17:23:25 GMT

الهي

شب سحر كردم ، نبودي

به ناله قصّه سر كردم ، نبودي

در خانه زدم

در را گشودي

وليكن خود در آن خانه نبودي

الهي

من چه كردم دگر بار

نگاه سبز خود از من ربودي ؟

طرح لبخند

lovesicke — Mon, 05 Oct 2009 20:24:18 GMT

طرح لبخند تو را ديدم و

باز هم زنده شدم

واي برمن كه به يك خنده

چنين آشفته شدم

اين كه طرحي است مجازي

عزيزا ،

خنده بر آن لب شيرين كه ببينم ،

نكند كُشته شوم ؟

جنون سبز

lovesicke — Sat, 26 Sep 2009 18:59:18 GMT

يك گياه سبز مي تونه يك دل سرخ را به باد بده .

اوّل فقط يك گياه بود مثل همه ي گياهان ديگه . اينقدر در اينقدر با ريشه اي نازك وبرگهايي ظريف . توي دستان من درست به قدر بند انگشتي كوچيك ودوست داشتني . امّا با بقيه گياهها يك فر ق داشت و اون اين بود كه نگاهم را از همون لحظه اوّل به خودش خيره كرد . نمي دونم من گياه نديده بودم يا كششي در زنده بودنش ؛ كه هيچ وقت به چشم نمي اومد ، وجود داشت كه من رو مجذوب خودش كرد . اون هميشه جاش كناره پنجره بود درست جايي كه خورشيد اوّلين سلامش را نثار مي كرد . فقط دلم مي خواست يك روز صبح روند احترام گذاري به يك گياه را مي ديدي تا مي فهميدي محبوبيت يعني چي . پرده به احترامش كنار مي رفت و پنجره شعله هاي سوزان خورشيد را تحمّل مي كرد و تك تك پرتوها را نثارش مي كرد . نسيم سحري به دستانش بوسه مي زد و خاك تمام وجودش را دراختيار رگ و ريشه هاش مي گذاشت . گلدون روزهاي اوّل فقط لبخند مي زد و من با لبخند او شاد بودم . من هم لبخند مي زدم . او تنها بخشي از زندگي من بود ولي خودش نمي دانست كه زندگي من تنها يك بخش بود .

برگهاش كمي بزرگتر شد . اونقدري كه به راحتي مي تونستي نوازشش كني . بعد از اينكه خيالم راحت شد كه انگشتانم به راحتي مي تونند برگهاي سبزش را نوازش كنند بار سفر را بستم و چند روزي رفتم سفر . چند روز اوّل راحت گذشت ولي بعد كم كم حسّ تلخ دلتنگي مثل بُغضي قصد خفه كردن منو كرد . به هر گوشه اي كه ميرفتم يك گلدان ، يك بوته ي سبز يا هر موضوع بي ربطي منو به ياد گياهم مي انداخت . ترس از خزان او بود يا خزان دلم خودم ؟ نمي دونم ! فقط احساس مي كردم بايد هر چه زودتر خودم را بهش برسونم . سفر را نيمه رها كردم و به خانه برگشتم . با اينكه به سرايدار سپرده بودم كه طبق برنامه بهش آب بده ولي پژمردگي و دلتنگي را توي رگ برگهاش مشاهده مي كردم . سرايدار مقصر نبود من مقصر دلتنگي او بودم . مدّتي كه كنارش بودم وشايد همون نگاه اوّل بعد از سفر اون را مثل روز اول سرحال آورد و انگشت من روي برگهاي او جريان زندگي را احساس كرد .

ديگه ايمان آورده بودم كه عشق مايه حيات ِ .

ما مثل دو تا دوست بوديم . دوتا دوست ؟! چي دارم ميگم . دوتا دوست كه خيلي از هم دور هستن شايد از مادر وفرزند نزديكتر ، يا اينكه مثل زن وشوهر . اصلا ً شايد هم مثل دوتا رفيق قديمي كه آرزوي ديدن همديگر را دارند هرچند كه سالهاست توي دل هم هستند . اصلا ً شايد عشقي جديد ابداع كرده بوديم عشقي افلاطوني بين انسان و گياه حالا ديگه وقتش رسيده بود كه كتاب سي وشش وضعيت نمايشي را تجديد چاپ مي كردند . حالا سي وهفت وضعيت نمايشي داشتيم . رابطه من و گياهم يك رابطه دروني وعميق بود ، يك موقعيت جديد كه نه ليلي و مجنون درگيرش بودند نه سوفوكل و آشيل دركش كرده بودند . احساسي كه ماداشتيم با احساس سميرا ميس و ميرا خيلي فرق داشت و شايد هيچ وقت هنري پنجم يا مكبث احساس مارا تجربه نكرده بودند يا دزيره و ناپلئون يا حتّي ويس ورامين .

بايد قلم را برمي داشتم و از اين حسّ جديد مي نوشتم . از اين احساس دروني كه مي جوشيد و خون را در رگهاي من و آب را دررگ برگهاي گياهم به جريان در مي آورد ؛ مي نوشتم . يعني واقعا ً مي تونستم ؟ مي تونستم از اين حس براي بقيه گياهان و بقيه آدمها بنويسم ؟ براي اونهايي كه اين حسّ را تجربه نكردند ؟ وقتي موفّق بشم يك كتاب چاپ مي كنم و اسمش را مي گذارم وضيعت سي وهفتم : جنون سبز .

توي فكر بودم كه آيا ويراستار حرفهاي منو قبول مي كنه يا بعد از چند روزي تماس مي گيره و مي گه : (( دوباره بنويس ، وقتي كه تب نداشتي ))

دستم را گذ اشتم روي پيشاني ام . من كه تب نداشتم . انگشتم را گذاشتم روي برگ گياهم ، اونم تب نداشت . اون داشت بزرگ مي شد .اونقدر بزرگ كه انگشت من روي برگهاش گم مي شد . امّا هنوز مولكولهاي نوازش من حكم زندگي را براي او داشتند .

هرجا مي رفتم با خودم مي بردمش . سر كار ، مسافرت ، سر ميز مطالعه ، كلاسهاي دانشگاه حتّي سينما يا سالن تأتر . روزهاي اوّل بايد مدام براي آدمها توضيح مي دادم :

__ اين گياه منه

: چرا همرا خودت آوردي ؟

__ خوب ، مي خوام كنارم باشه

__ اين گياه براي منه

: اين رو كه ميدونم . ولي اينجا كلاس دانشگا ست نه آزمايشگاه گياه شناسي

__ مي خوام اون هم به درسهام گوش بده ، يك گياه حق نداره به درس گوش بده ؟

__ گياهمه ، بايد كنارم باشه

: امّا اينجا سالن سينما ست . شما جاي يك نفر را اشغال كرديد .

__ من براش بليط گرفتم ، او قد من حق داره

من از توضيح دادن خسته نمي شدم . او حق داشت كنار من باشه و من درگرفتن اين حق كمكش مي كردم . كم كم اين مسئله عمومي شد . وقتي من وگياهم توي خيابون راه مي رفتيم . آدمهايي را مي ديديم كه گياهاشون را در گلدون گذاشتند وبغل كردند وراه مي رن . مي رفتند سر كار ، مي رفتند خريد ، كتابخانه ، خونه ، بيمارستان حتّي مسجد . همه جا و همه جا يكي گياهش كوچك بود و يكي بزرگ . بعضي ها گلدونشون را روي سرشون مي گذاشتند و بعضي ها روي شونه هاشون خيلي ها گياهاشون را از بقيه پنهان مي كردند . بعضي گياهها سبز ، بعضي ها سبزتر بودند . تا چشم كار مي كرد آدم بود و گلدون .من وگلدونم به اين وضعيت لبخند مي زديم . گياهايي كه براي آدمها سبز مي شدند و آدمهايي كه براي گياهها سرخ مي تپيدند . گياهم بزرگتر شده بود . حدودا ً قد خودم جابه جايي اش مشكل بود ولي او لحظه اي از كنارم دور نمي شد . ما حتّي با هم به دامن طبيعت مي رفتيم . مي نشستيم و بقيّه گياهها را نگاه مي كرديم . گياههايي كه بدون هيچ آدمي سبز بودند . اونها خودشون به دنيا مي اومدند . خودشون زندگي مي كردند وخودشون خزان مي شدند بدون اينكه دستي نوازششون كنه و اين موضوع هميشه براي من جالب بود و واقعا ً چه كسي مي دونه كه طبيعت با نوازش چه كسي بزر گ مي شه ؟؟؟ وقتي از دامن طبيعت به شهر بر مي گشتيم نمي دوني ديدن آدمهاي كه به گياهاشون احترام مي گذاشتند چقدر ديدني بود . آدمهايي كه گلدونهاشون را دوست داشتند وبه اونها احترام مي گذاشتند . اونها هم مثل من گياهشون را نوازش مي كردند ولي نمي دونم چرا فقط گياه من خيلي بزرگ مي شد ! رشد اون جلوي چشمام بود يا بهتره بگم زير انگشتام بود .براش موسيقي مي گذاشتم . با همايون جريان آب را توي رگ برگهاش مي ديدم و با دشتي صورت رنگ پريده اش كه رو به پژمردگي مي رفت .او روز به روز بزگتر مي شد من به او لبخند مي زدم و او با اين نوازش رشد مي كرد و من زير اين نوازش پير مي شدم . مي دوني از كجا فهميدم كه پير شدم ؟ از اونجاي كه يك روز وقتي گياه سبزم را در بغل گرفته بودم و بازحمت زياد حمل مي كردم متوجه نگاههاي مردم شدم . نگاههاي كه به من نبود بلكه به گياهم بود . فهميدم كه اونقدر پير ونحيف شدم كه دربرابر گياه سبزم ديده نمي شم .شايد اين من نبودم كه كوچك شده بودم بلكه گياهم بود كه زياد بزرگ شده بود ، بيشتر از يك گياه معمولي ؛ همين بود كه كم كم من ، زيرسايه بزرگ او گم شدم . اونقد ر كه دستام مي لرزيد و كمرم به اندازه سنگيني گلدون خم شده بود درست مثل يك برگ خزان زده پير ونحيف شده بودم . ولي از شاخه جدا نمي شدم . با تمام اينها هنوز با عشق وعلاقه گلدون را روي دستان لرزانم و شانه هاي بي طاقتم مي گذاشتم و زندگي مي كرد م . وقتي طراوت و شادماني اورا مي ديدم به اندازه بزرگي اش شاد مي شدم لبخندي سخت همراه با اشك روي صورتم پديدار مي شد و بازحمت نفس مي كشيدم درست مثلي يك برگ مچاله شده ي پاييزي زير بار اين عشق له مي شدم وصداي خس خس نفسهايم را مي شنيدم .

روزهايي كه همه ي هم و غمّ من نوازش گياه سبزم بود ادامه داشت . حالا گياه من يك گياه سبز بود اينقدر در اينقدر با ريشه اي بزرگ و برگهايي بزرگتر ، مثل هيچ گياه ديگه . اونقدر بزرگ شده بود كه

مي ترسيدم انگشتان من براي نوازش كردن او كوچك باشند ؛ خيلي كوچك .

من و امواج دریا

lovesicke — Mon, 14 Sep 2009 20:23:58 GMT

دل از هجران دشوار ، شكايت برد دريا

به موجي آمد و گفت :

مشو غمگين ز دوران ، مشو دلگير ايّام

چو خواندي آمدم باز ، كنارت هستم اي جان

به لبخندي صميمي جوابش دادم امّا ،

زدستم دورتر گشت ، برفت تا عمق دريا

تو هم چون موج دريا

گهي نزديكتر آي ؛ بشو آرامش جان

گهي با دوري خود ؛ دلم را ساز بي تاب

نقدی بر فیلم درباره الی . . .

lovesicke — Tue, 01 Sep 2009 18:59:18 GMT

چقدر مي دانيم كه نمي دانيم ؟

فیلم رئاليسم درباره الي . . . از دسته فیلم هاي تحريم شده دهه اخير مي باشد كه همچون فيلمهاي رضا سنتوري ، رنگ ارغوان ، تردست و . . . براي نمايش واقعيت با سانسور و جنجال مواجه شد .

اصغر فرهادي نويسنده و كارگردان باتجربه اي است كه در زمينه تأ ليفات نمايشي با سابقه فیلم هايي چون شهرزيبا در سال 1382 ، چهارشنبه سوري در سال 1384 ، كنعان درسال 1386 به صورت گروهي و شخصي تجربه قلم خود را به عرصه ي نمايش گذاشته است . او همچنين در فیلم دايره زنگي درسال 1386 به خوبي توانست تجربه ي شخصيت پردازي متعدد در كنار پريسا بخت آور را به مرحله ي چشم گيري ارتقا دهد .

او در شخصيت پردازي هاي متعدد تواناتر از ساختار داستاني است . به نحوي كه در فیلم كنعان ، چهارشنبه سوري و به خصوص دايره زنگي شاهد پرسوناژهاي متعدد با روحياتي متفاوت هستيم كه درطي فیلم بسيار دقيق وكامل معرفي شده اند . درفيلم اخير ؛ درباره الي . . . كه دچار جنجال هايي از لحاظ بازيگري و . . . بوده است توانست جوايز داخلي و خارجي زيادي را از آن خود كند .

درباره الي . . . كه از يك فیلم نامه با قالب كلاسيك پيروي مي كند . درباره ي سه خانواده جوان است كه همراه با مربي مهد كودك فرزندانشان ( الي ) به سفر سه روزه اي در يكي از شهرهاي شمالي مي روند . داستان همچون تمام داستانهاي كلاسيك با روندي ساده شروع مي شود . مسير تهران شمال زمان مساعدي براي معرفي شخصيتها به نويسنده مي دهد و چندي از صفات شخصيتها براي بيننده مشخص مي شود . معرفي همچنان كه داستان پيش مي رود ادامه دارد و نقطه عطف اوّل كه مي بايست در ده الي بيست دقيقه نخست فیلم اتفاق افتد با تأخير ، در لحظه ي غرق شدن پسر بچه رخ مي دهد و نقطه عطف دوم بلافاصله با گم شدن الي تماشاچي را به كشمكش با شخصيتها در گير مي كند .

با گم شدن الي پرده هاي پنهاني شخصيتها كنار مي رود و نيمه پنهاني آنها كه درابتداي فیلم معرفي شده كاملا ً آشكار مي شود .اين فیلم ديالوگ محور به راحتي توانسته با ديالوگهاي كوتاه حالات دروني آدمها را براي بيننده به نمايش بگذارد .

انسانهايي كه همراه الي هستند هركدام يك صفت مثبت را درون الي مي بينند ، گرم و گيرا بودن ، دست و پادار بودن ، زرنگ بودن ، نجابت و بي عقده بودن . . . امّا حقيقتا ً كدام يك از آنها از درون الي خبر دارند ؟ اطرافيان الي خصوصياتي را كه از يك دختر انتظار دارند را از شخصيت الي استنباط مي كنند .ولي هيچ يك در پذيرفتن شخصيت واقعي الي تلاش نمي كنند كه حتي آن را پنهان و انكار مي كنند . اطرافيان دوست دارند يك دختر نجيب زرنگ و كاري و گرم و گيرا و صميمي باشد امّا وقتي متوجه مي شوند كه درونش احساسي در جوشش است ؛ همگي بهم مي ريزند . گويا انسانها خلوت تنهايي قلبهاي ديگران را دوست ندارند . الي به هر دليل قانع كننده اي كه براي خودش قابل احترام است خواستگارش را دوست ندارد . واين براي اطرافيانش سنگين است . تنهايي او ، كم صحبت بودن ، حتّي اصرار زيادش براي بازگشت از سفر براي همسفرانش قابل پذيرش نيست . همسفران او مي خواهند او همان باشد كه آنها مي خواهند .

شخصيت ساده درعين حال پيچيده الي شخصيتي است كه با حضور خواستگارش و كنار دريا دويدنش و بادبادك هواكردنش به نوعي براي تماشاچي روشن مي شود . نويسنده تمام سعي وتلاشش رابراي روشن ساختن شخصيتهاي همسفران الي به كار برده و بااينكه داستان به صورت كلي درباره الي است ولي همراهانش نقش موثرتري دريافتن چالشهاي شخصيتي او دارند . و بانمايان شدن ضعفهاي آنان به قوتهاي الي پي مي بريم .

ابهام در نحوه مرگ الي تا پايان فیلم بيننده را درگير مي كند . به نحوي كه پايان فیلم هم با كمك موزيك و آخرين صحنه كه همگي در حال بيرون آوردن اتومبيل از ماسه ها هستند ، اين كشمكش را تا بيرون از سالن سينما به تماشاچي القا مي كند .

سكانس پاياني نمايش دهنده برزخي است كه همگي به جز الي در آن گرفتار هستند . انسانهايي كه نمي دانند چقدر مي دانند و به خاطر همين ناداني از يكديگر مي هراسند . به راحتي دروغ مي گويند . گويا همگي مي كوشند چيزي را بدست آورند ، و آن دليل فرار يا مرگ الي نيست . آن نيمه خاموش خودشان است .

شما چه طور ؟ آيا شما هم از نيمه خاموش خود اطلاع داريد ؟

آيا مي دانيد كه چقدر نمي دانيد ؟

چه جور بگم به آدما كه من فقط تو رو مي خوام

lovesicke — Wed, 12 Aug 2009 16:53:32 GMT

كجا برم كه يا د تو نپيچه توي لحظه هام

چي كار كنم با اسم تو نشكنه بغض توي صدام؟

چه جور بگم به آدما قصه ي دل سپردنم

چه جور ترانه سر بدم تا بدونن عاشقتم ؟

چي كار كنم كه واژه ها بگن صداي قلبمو

چه جوري گريه سرندم وقتي كه نيستي تو باهام ؟